Weet je nog dat ik een tijdje geleden via Instagram een oproepje deed om samen aan de slag te gaan met ‘The vein of gold’? Inmiddels zijn we met een klein groepje begonnen en ik vind het heerlijk. De schrijfster beschrijft het proces als een pelgrimstocht voor de ziel. Wel toegegeven, zo voelt het ook voor mij. Een beetje magisch ook eigenlijk.
Sinds ik werk met het boek staan de deuren van mijn hart wijd open. De dromen die er tot nog toe veilig en voorzichtig werden bewaard lijken hun eigen weg te vinden als geen ander. Ik moet soms een beetje lachen met de synchroniciteit die ik ervaar met mijn dromen en hoe mijn leven loopt op dit moment.
Goed, om het iets concreter te maken deel ik jullie graag welke dromen hun eigen weg aan het vinden zijn én vraag ik me tegelijk af welke dromen en verlangens er huizen in jouw hart? Ik vraag me ook af wat de reden is dat ze daar (voorlopig) bewaard worden en wat je nodig hebt om die deuren open te gooien! (Minder wild mag en kan uiteraard ook. Als je liever begint met de deuren op een kiertje te zetten, doe dat dan maar.)
Je moet (ik gebruik dit woord niet vaak, maar hier heel bewust wel) echter goed weten dat je dromen niet te zot, groot, duur, … zijn. Je hoeft niet meteen op je einddoel te zitten. Hoe zou het zijn als je kan genieten van het uitpakken van je droom of dromen en ze langzaamaan vorm mag geven. Je droom elke dag bewust met je mee dragen in plaats van hem te verstoppen. Je droom eigenhandig te realiseren.
Ik kan je stiekem al wel verklappen dat het goed voelt! Zo goed! Veel mensen vragen me hoe ze kunnen verbinden met zichzelf. Leren luisteren naar die stem vanbinnen die vaak het onderspit moet delven van de criticus, lijkt me een mooie stap. Wat is het dat jou in beweging wil zetten? Wat heb je nodig? Waar verlang je naar?
Door de deuren van mijn hart open te gooien kwamen er zelfs dromen aan fladderen waarvan ik geen idee had dat ze er waren. (Of misschien wel, maar omdat ik de vorm nog niet goed kon zien, hield ik ze achter slot en grendel.) Ik deel vandaag met jou graag niet 1 maar 2 dromen die ik op dit moment – ter harte – neem en mee aan de slag ben/ga.
Herinneren jullie zich Rosie en Bono nog? (Zoniet, je kan hun heerlijke portret hierboven terugvinden!) Ik heb het geluk dat ik ze ‘mijn hondjes’ mag noemen. Een heerlijk duo en met ze samen zijn is altijd de hemel op aarde. Aangezien bureau gesprekken (daar kan ik de paarden niet meenemen natuurlijk) soms wat kaal aanvoelen, bedacht ik me om Rosie en Bono mee te nemen. We zijn momenteel bezig om te ervaren in welke mate ik hen kan trainen tot therapiehonden. Wat een zalig proces. Ik hoop dit met jullie te kunnen delen als de tijd zich daarvoor aandient.
Wie me al wat langer kent weet ook dat ik enorm hou van woorden en schrijven. Ik nam enkele maanden geleden contact op met een schrijfster wiens stijl me erg bevalt en heb de eer dat zij mij onder haar vleugels neemt om mijn werk te mentoren. Ik vind het zo spannend, maar heb er tegelijk zoveel goesting in.
Dus duik ik tussen de sessies door in mijn pen. Ik zal schrijven aan mijn dromen en puzzelen en herschrijven, tot het allemaal passend is. Want zo gaat dat met dromen. Ik geloof niet dat ze in een afgewerkt pakketje naar ons toe komen. Eerder als kiemen van de zaadjes die we in ons hart hebben geplant, met de vraag om er goed zorg voor te dragen zodat ze verder kunnen blijven groeien. Aandacht lijkt me daarbij een mooie voedingsbodem. Vanuit het aandacht hebben kan de volgende stap vanzelf ontstaan.
Mocht je nu nog een signaal nodig hebben om een kijkje te nemen in je eigen hart; doe maar. Het komt goed, ook al weet je nog niet waar precies je heen gaat of hoe alles er moet gaan uitzien, het komt goed. Je komt thuis. Kom maar thuis.
Als je even een veilige plek nodig hebt om te delen wat dat met je doet, je weet me te vinden. Ik geloof in jou, ! (En natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig en wil ik graag mee supporteren voor jou!)
Warme groet,
Lyna