De afgelopen weken kwamen een aantal zorgverleners bij mij terecht. Binnen de veiligheid van de praktijk verzamelden ze één voor één al hun moed om te vertellen over hun donkerste gedachten. Het brak mijn hart dat de mensen die dag in dag uit voor anderen zorgen zelf zoveel zorgen met zich mee dragen en zich daarover schamen en schuldig voelen. Ik wil hier graag wat meer openheid rond creëren en schreef deze brief naar zorgverleners, mantelzorgers, … die wel eens last hebben van moeilijke, donkere, suïcidale gedachten. Suïcidale gedachten kunnen heel innemend zijn en je het gevoel geven dat dat alles is wat er nog is. In tegenstelling tot wat je vaak denkt ben je NIET alleen en hoef je het ook niet in je eentje te doen.
Lieve zorgverlener,
Jij die zorgen voor de ander uitkoos als beroep omdat je niets liever wou dan zorgen voor anderen.
Jij die je uit de naad werkt om de allerbeste zorg te blijven verlenen, ook al is de werkdruk hoog. Jij die vroeg, laat en nachten werkt, soms zelfs allemaal in 1 week tijd. Jij die niet wil thuisblijven als je je niet zo goed voelt omdat je je collega’s niet in de steek wil laten. Jij die voor de zieke collega inspringt en er een extra shift bijneemt. En dan nog een paar. Jij die vreselijke dingen ziet en dat thuis niet altijd uitgelegd krijgt.
Jij die soms zo moe naar huis gaat en twijfelt. Twijfelt of het wel genoeg is. Of dit is wat je wou of hoe je het wilt. Het zorgen voor lijkt dan om te slaan in zorgen maken. Waar jij als zorgverlener de ander keer op keer weet te sussen en gerust te stellen ga je naar huis met vermoeide en soms donkere gedachten die je liefst met niemand deelt.
Je voelt je schuldig om die gedachten omdat je het gevoel hebt dat je die niet mag hebben, dat je alles hebt om gelukkig te zijn. Je hebt een huis, een gezin, een job met leuke collega’s ook al ligt de werkdruk hoog. Je deelt dus zelf liever niet hoe je je voelt omdat je je schaamt. Je zegt dat alles oké is als iemand vraagt hoe het met je gaat. Diep vanbinnen weet je echter heel goed dat dat niet zo is; je moet je tranen doorslikken, naar adem happen en je hart raast als een sneltrein.
Lieve zorgverlener, zorg start bij jou. Jij verdient zelf dezelfde beste zorg als de zorg die je geeft. Je verdient dezelfde geruststellende woorden als die je tegen je patiënten zegt. Dat het goed komt. Dat het goed is om even pauze te nemen en voor jezelf te zorgen, om hulp te vragen en toe te laten. Dat de ene nu eenmaal gevoeliger is voor donkere gedachten dan de andere en dat daar vele factoren mee te maken hebben, maar dat dat niet iets is wat je te kiezen hebt.
Als ik jou zou vragen hoe je een patiënt zou benaderen die bij je komt aankloppen met donkere gedachten, suïcidegedachten en/of plannen omdat ze zo innemend zijn. Wat zou je dan doen? Hoe zou je dan reageren? Zacht, warm, begripvol, beschermend. Hoe reageer je ten opzichte van jezelf als het moeilijk begint te worden? (…)
Wat maakt dat jij niet dezelfde zachte, warme, begripvolle, beschermende, veilige bedding zou verdienen als diegene die je zelf de hele tijd voor anderen voorziet? Ik wens je mildheid toe lieve zorgverlener. Ik wens je mildheid toe om met dezelfde zachte blik waarmee je naar je patiënten kijkt, ook naar jezelf te kunnen kijken. Ik wens je mildheid toe om jezelf het uitreiken te gunnen, want je bent lang niet alleen. Er zijn armen om te helpen dragen en ontzorgen voor jou.
Wij mensen zijn sociale wezens. Door op verhaal te komen valt er vaak al een grote last van je schouders af. Je hoeft het niet alleen te doen. Je bent niet alleen.
Neem tijd om tijd te nemen.
Vier het leven, alles wat mooi is.
Omarm met mildheid, alles wat aandacht vraagt.
Warme groeten
Lyna
Voel je nood om je verhaal te delen, neem contact op door me een mailtje te sturen: lyna@balancio.be
Anoniem op verhaal komen kan bij Tele-Onthaal (106) of de Zelfmoordlijn (1813)