Wat je niet kunt zeggen, krijgt door mijn typemachine een stem.
Met het unieke geluid die de aanslagen van een typemachine maken vang ik verhalen en emoties en zet deze om in poëzie op maat. Zo wordt iedere letter hoorbaar en zichtbaar wat zorgt voor een moment van verstilling in vaak rumoerige dagen.
Een kort gesprek vormt de basis; dit kan een herinnering zijn, een gevoel, een beleving of een woord dat blijft hangen. Ik luister, verwoord en geef terug in de vorm van een uniek en tastbaar gedicht dat mensen mee naar huis nemen.
Poëzie kan troosten, verbinden en erkenning geven. In een wereld die snel en heel digitaal is, creëert een typemachinegedicht een traag en tastbaar moment van ont-moeten.
Hierdoor bieden we bezoekers een persoonlijke ervaring waarvan de echo lang voelbaar blijft.
